سابقه و هدف: اختلال بدریخت انگاری بدن به‌دلیل ماهیت ناتوان‌کننده، اثرات نامطلوب فردی و اجتماعی، نرخ افزایشی آمارهای شیوع به‌همراه تغییرات فرهنگی مبتنی بر تمرکز بیشتر بر بدن در جمعیت نوجوان مورد توجه است. بنابراین پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان روان ‌نمایش‌گری بر ادراک تصویر بدن و ترس از ارزیابی منفی در نوجوانان مبتلا به اختلال بدریخت انگاری بدن انجام شد.
مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر، از نوع نیمه آزمایشی ‌با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و پیگیری سه‌ماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری کلیه نوجوانان دبیرستانی شهر اصفهان در سال 1403 بودند که به‌صورت هدفمند تعداد 36 نفر از آن‌ها که به‌وسیله پرسشنامه نگرانی از بدشکلی بدن (DCQ) با نمره برش 50درصدی مبتلا به اختلال ‌بدریخت انگاری بدن تشخیص‌گذاری شدند، انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هرگروه 18نفر) قرار گرفتند. به‌منظور ارزیابی ادراک تصویر بدن از پرسشنامه (BICI) و ترس از ارزیابی منفی از پرسشنامه (FNES-B) استفاده شد. گروه آزمایش 10 جلسه90دقیقه‌ای درمان روان‌نمایش‌گری به‌فراوانی یک جلسه در هفته دریافت کرد. داده‌ها با استفاده از روش تحلیل واریانس اندازه‌‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بون‌فرونی تحلیل شد.
یافته‌‌ها: نتایج نشان داد، اثربخشی روان‌نمایش‌گری بر ادراک تصویر بدن و ترس از ارزیابی منفی در نوجوانان مبتلا به اختلال بدریخت انگاری بدن معنادار P<0.05)) و اندازه اثر هر یک از متغییرها به‌ترتیب 1/66 و 6/61 درصد بود که این تأثیرات در مرحله پیگیری پایدار ماند. 
نتیجه‌گیری: نتایج حاکی از آن بود که درمان روان‌نمایش‌گری به‌دلیل اصول خودانگیختگی، خلاقیت و بازآفرینی اصلاحی تجربیات عملی، بر ادراک تصویر بدنی و ترس از ارزیابی منفی در نوجوانان مبتلا به اختلال بدریخت انگاری بدن موثر است؛ لذا استفاده از این رویکرد در این گروه از نوجوانان پیشنهاد می‌گردد.
 

واژه‌های کلیدی: درمان روان‌نمایش‌گری، ادراک تصویر بدن، ترس از ارزیابی منفی، اختلال بدریخت انگاری بدن، نوجوان.

     

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

---

---