سابقه و هدف: استفاده از سبک های والدگری نامناسب در تربیت فرزندان میتواند زمینه ساز بروز مشکلات بعدی در کودکان باشد. در این مطالعه به بررسی ارتباط بین سبک والدگری افراطی با بروز مشکلات هیجانی و رفتاری در کودکان 7 تا 12 ساله پرداخته شده است.

مواد و روشها: این مطالعه مقطعی از نوع مطالعات همبستگی می باشد که جامعه آماری آن کلیه کودکان ۷ تا ۱۲ ساله مدارس منطقه یک همدان در سال تحصیلی 1405_1404 بودند. از بین اعضای جامعه به روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چندمرحله‌ای 350 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند و درنهایت 276 پرسشنامه جمع آوری و وارد مرحله تحلیل شدند. جهت جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه والدگری هلیکوپتری و پرسشنامه توانایی ها و مشکلات استفاده شد. آنالیز داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 24  صورت گرفت.

یافته ها: نتایج نشان داد که بین جنسیت دانش آموزان، سن دانش آموزان و سن مادر با سبک والدگری افراطی ارتباط معنی داری وجود ندارد. همچنین بررسی ارتباط بین متغیرها نشان داد که بین سبک والدگری افراطی با مشکلات هیجانی و مشکلات ارتباط با همسالان همبستگی مثبت و با رفتارهای اجتماعی مثبت همبستگی منفی و معنی دار وجود دارد (01/0P<).

نتیجه گیری: باتوجه به اینکه نتایج نشان دهنده وجود ارتباط بین سبک والدگری افراطی با بروز مشکلات هیجانی و رفتاری در کودکان بود لذا آموزش والدین درزمینه سبکهای والدگری و اثرات بعدی آن بر روی کودکان میتواند باعث آگاه سازی والدین شده و میزان افراط در ئالدگری را کاهش دهد.