1- ، Ta.Sharifi@iau.ac.ir
چکیده: (41 مشاهده)
سابقه و هدف: رفتارهای خودآسیبرسان به اقدامات عمدی و مستقیمی اطلاق میشود که فرد بدون قصد خودکشی، به منظور آسیب زدن به بافت بدن خود انجام میدهد . این مطالعه با هدف مقایسه اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیک و درمان هیجانمدار بر تحمل پریشانی و خودتنظیمی هیجانی دختران نوجوان با سابقه رفتارهای خودآسیبرسان انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی، از نوع آزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را نوجوانان دختر دارای رفتارهای خودآسیبرسان مراجعه کننده به مراکز مشاوره آموزش و پرورش شهر اصفهان در سال تحصیلی 1404-1403 تشکیل دادند. در این پژوهش تعداد 54 نوجوان دختر خودآسیبرسان با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و با شیوه تصادفی در گروههای آزمایش و گواه جایدهی شدند (19 دختر نوجوان در گروه آزمایش اول، 18 دختر نوجوان در گروه آزمایش دوم و 17 دختر نوجوان در گروه گواه). نوجوانان حاضر در گروههای آزمایش رفتاردرمانی دیالکتیک و درمان هیجانمدار را طی ده هفته در ده جلسه 90 دقیقهای به شکل جداگانه دریافت نمودند. در این پژوهش از پرسشنامه رفتارهای خودآسیبرسان (SHBQ)، پرسشنامه خودتنظیمی هیجانی (ESRQ) و پرسشنامه تحمل پریشانی (DTQ) استفاده شد. دادهها با تحلیل واریانس آمیخته با استفاده از نرمافزار آماری SPSS23 تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که رفتاردرمانی دیالکتیک و درمان هیجانمدار بر تحمل پریشانی (0001/0>P) و خودتنظیمی هیجانی (0001/0>P) دختران نوجوان با سابقه رفتارهای خودآسیبرسان تأثیر معنادار دارد. همچنین نتایج آزمون تعقیبی بیانگر آن بود که بین میزان اثربخشی این دو مداخله بر تحمل پریشانی تفاوت معنادار وجود ندارد (05/0≤p). اما در متغیر خودتنظیمی هیجانی بین اثربخشی این دو مداخله تفاوت معنادار وجود داشته و درمان هیجانمدار نسبت به رفتاردرمانی دیالکتیک موثرتر بوده است. نتیجه گیری: بر این اساس میتوان از دو مداخله رفتاردرمانی دیالکتیک و درمان هیجانمدار در جهت افزایش تحمل پریشانی و خودتنظیمی هیجانی دختران نوجوان با سابقه رفتارهای خودآسیبرسان بهره برد.
نوع مطالعه:
مقاله پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی و روانپزشکی دریافت: 1405/2/28 | پذیرش: 1405/5/10