دوره 20، شماره 2 - ( مجله علمی پژوهان، بهار 1401 )                   جلد 20 شماره 2 صفحات 79-73 | برگشت به فهرست نسخه ها

Ethics code: IR.IAUT.TABRIZ.REC.1399.199

XML English Abstract Print


1- گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
2- گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران ، Azmodehmasoumeh@gmail.com
3- گروه فیزیولوژی پزشکی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
چکیده:   (401 مشاهده)
سابقه و هدف: هدف از پژوهش حاضر، مدل‌یابی احساس تنهایی مادران دارای کودک مبتلا به ناتوانی یادگیری بر اساس حمایت اجتماعی با نقش واسطه‏ای خودکارآمدی بود.
مواد و روش‌‌ها: روش پژوهش، توصیفی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه‌ی آماری، شامل کلیه‌ی مادران دارای کودک مبتلا به ناتوانی یادگیری مراجعه‌کننده به مراکز روان‌درمانی شهر تبریز در سال 1399 بود که از بین آن‌ها تعداد 300 نفر به عنوان نمونه، انتخاب و پرسش‌نامه‏های احساس تنهایی Russell (1980)، حمایت اجتماعی Sherborn و Stewart (1991) و خودکارآمدی Nicholas (1989) را تکمیل نمودند. اطلاعات توسط روش آماری ضریب همبستگی و تحلیل مسیر و با کمک نرم‌افزار SPSS و AMOS تجزیه و تحلیل گردید.
یافته‌ها: نتایج نشان داد، مسیر مستقیم از حمایت اجتماعی به خودکارآمدی (0/0001 = P، 0/360 = β)، از نظر آماری معنی‌دار بود، اما مسیر مستقیم از حمایت اجتماعی به احساس تنهایی (0/950 = P، 0/007 = β از نظر آماری معنی‌دار نبود. همچنین حمایت اجتماعی (0/004 = P، 0/141- = β)، به شیوه‌ی منفی و به روش غیرمستقیم از طریق خودکارآمدی، قادر به پیش‌بینی احساس تنهایی بود.
نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج به دست آمده می‌توان با بهره‌گیری از برگزاری کارگاه‌ها و کلاس‌های آموزشی، در تشریح نقش حمایت اجتماعی و تقویت خودکارآمدی مادران دارای کودک مبتلا به ناتوانی یادگیری، اقدام نمود.
متن کامل [PDF 704 kb]   (192 دریافت)    
نوع مطالعه: مقاله پژوهشي | موضوع مقاله: روانشناسی و روانپزشکی
دریافت: 1400/5/31 | پذیرش: 1400/6/31 | انتشار: 1401/3/10

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.