مجله علمی پژوهان، پاییز، در دست انتشار
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.GUILAN.REC.1402.043
1- گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
2- گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران ،rahnmo.70sh@gmail.com
2- گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران ،
چکیده: (10 مشاهده)
سابقه و هدف: مداخلات مبتنیبر خانوادهدرمانی براساس دلبستگی و درمان یکپارچه فراتشخیصی یکی از درمانهای شناختی ـ رفتاری قلمداد میشود که فراگیری آن در افراد سبب کاهش تنشهای روانی میشود. ازاینرو، پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی خانوادهدرمانی مبتنیبر دلبستگی و درمان یکپارچه فراتشخیصی بر خودکارآمدی والدینی و بهزیستی ذهنی نوجوانان با رفتارهای خودآسیبرسان انجام پذیرفت.
مواد و روش ها: این مطالعه از نوع نیمهتجربی با طرح پیشآزمون ـ پسآزمون و با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانشآموزان دختر متوسطه دوم شهر کرمان و مادران آنها در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود و از میان دانشآموزانی که نمره بالاتری از نمره برش در پرسشنامه خودآسیبرسانی داشتند، تعداد ۳۶ نفر نوجوان بههمراه مادرانشان بهصورت تصادفی انتخاب و از میان این ۳۶ نفر، ۱۲ نفر در گروه خانوادهدرمانی مبتنیبر دلبستگی، ۱۲ نفر در گروه درمان یکپارچه فراتشخیصی و ۱۲ نفر در گروه گواه بهصورت تصادفی قرار داده شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامههای آسیب به خود، مقیاس خودکارآمدی والدینی دومکا و همکاران و مقیاس بهزیستی ذهنی رن شاو استفاده شد. دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره، تکمتغیره و آزمون تعقیبی بن فرونی نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شد.
یافتهها: نتایج نشان داد خانوادهدرمانی مبتنیبر دلبستگی و درمان یکپارچۀ فراتشخیصی در زمینۀ افزایش نمرۀ کل خودکارآمدی والدینی و بهزیستی ذهنی اثربخش بودند. همچنین، مقایسههای بینگروهی نشان داد در مراحل پسآزمون و پیگیری، بین دو گروه مداخله تفاوت معناداری وجود نداشت (۰/۰۵<p). بر این اساس، میتوان نتیجه گرفت بین اثربخشی خانوادهدرمانی مبتنیبر دلبستگی و درمان یکپارچۀ فراتشخیصی در زمینۀ افزایش نمرۀ کل متغیرها، تفاوتی وجود نداشت.
نتیجهگیری: بنابر یافتههای حاصل از این پژوهش، میتوان بهمنظور افزایش میزان خودکارآمدی والدینی و بهزیستی ذهنی نوجوانان دارای رفتارهای خودآسیبرسان، از هر دو روش مداخله بهره برد؛ زیرا براساس یافتهها، میتوان نتایج اثربخشی از مداخلهها را در سطحی مناسب دریافت کرد.
مواد و روش ها: این مطالعه از نوع نیمهتجربی با طرح پیشآزمون ـ پسآزمون و با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانشآموزان دختر متوسطه دوم شهر کرمان و مادران آنها در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود و از میان دانشآموزانی که نمره بالاتری از نمره برش در پرسشنامه خودآسیبرسانی داشتند، تعداد ۳۶ نفر نوجوان بههمراه مادرانشان بهصورت تصادفی انتخاب و از میان این ۳۶ نفر، ۱۲ نفر در گروه خانوادهدرمانی مبتنیبر دلبستگی، ۱۲ نفر در گروه درمان یکپارچه فراتشخیصی و ۱۲ نفر در گروه گواه بهصورت تصادفی قرار داده شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامههای آسیب به خود، مقیاس خودکارآمدی والدینی دومکا و همکاران و مقیاس بهزیستی ذهنی رن شاو استفاده شد. دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره، تکمتغیره و آزمون تعقیبی بن فرونی نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شد.
یافتهها: نتایج نشان داد خانوادهدرمانی مبتنیبر دلبستگی و درمان یکپارچۀ فراتشخیصی در زمینۀ افزایش نمرۀ کل خودکارآمدی والدینی و بهزیستی ذهنی اثربخش بودند. همچنین، مقایسههای بینگروهی نشان داد در مراحل پسآزمون و پیگیری، بین دو گروه مداخله تفاوت معناداری وجود نداشت (۰/۰۵<p). بر این اساس، میتوان نتیجه گرفت بین اثربخشی خانوادهدرمانی مبتنیبر دلبستگی و درمان یکپارچۀ فراتشخیصی در زمینۀ افزایش نمرۀ کل متغیرها، تفاوتی وجود نداشت.
نتیجهگیری: بنابر یافتههای حاصل از این پژوهش، میتوان بهمنظور افزایش میزان خودکارآمدی والدینی و بهزیستی ذهنی نوجوانان دارای رفتارهای خودآسیبرسان، از هر دو روش مداخله بهره برد؛ زیرا براساس یافتهها، میتوان نتایج اثربخشی از مداخلهها را در سطحی مناسب دریافت کرد.
واژههای کلیدی: خانوادهدرمانی مبتنیبر دلبستگی، درمان یکپارچه فراتشخیصی، خودکارآمدی والدینی، بهزیستی ذهنی، رفتارهای خودآسیبرسان
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
حق تالیف (کپی رایت) برای مولفان محفوظ است.
صاحب امتیاز: دانشگاه علوم پزشکی همدانناشر: انتشارات دانشگاه علوم پزشکی همدان
شماره تماس مجله: 08138380090
شماره تماس ناشر: 08138382022
ایمیل: psj@umsha.ac.ir
