مجله علمی پژوهان، زمستان، در دست انتشار
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.IAU.SHK.REC.1404.002
1- دانشجوی دکتری تخصصی گروه روانشناسی ، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران.
2- گروه روانشناسی ، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران. ،Mgh@iau.ac.ir
3- گروه روانشناسی ، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران.
2- گروه روانشناسی ، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران. ،
3- گروه روانشناسی ، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران.
چکیده: (15 مشاهده)
چکیده
سابقه و هدف: اضطراب اجتماعی در نوجوانی با مشکلاتی چون افت عملکرد تحصیلی، احساس بیکفایتی، و افزایش افکار منفی همراه است که در صورت تداوم، میتوانند به احساس ناامیدی و درماندگی منجر شوند. هدف پژوهش مقایسه اثربخشی رواندرمانی مثبتنگر و درمان هیجانمدار بر ناامیدی و خودانتقادگری نوجوانان دختر با نشانگان اضطراب اجتماعی بود.
مواد و روشها: این مطالعه یک مطالعه نیمه تجربی سه گروهی با طرح پیشآزمون- پسآزمون و مرحله پیگیری 2 ماهه با گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری شامل نوجوانان دختر متوسطه اول با نشانگان اضطراب اجتماعی مراجعهکننده به مراکز مشاوره آموزش و پرورش شهر کاشان در دی ماه و اسفند ماه سال 1403 بود. با استفاه از روش نمونهگیری هدفمند 45 نفر از نوجوانان دختر انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل(هر گروه 15 نفر) تقسیم شدند. ابزار پژوهش مقیاس سطوح خودانتقادی تامسون و زوروف(2004) و مقیاس ناامیدی بک (1974) بود. گروه آزمایش اول درمان هیجانمدار را در ۸ جلسه 90 دقیقهای و گروه آزمایش دوم رواندرمانی مثبتنگر را در 10 جلسه 75 دقیقهای، هفتهای یکبار دریافت کردند. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر تحلیل شد.
یافتهها: یافتههای پژوهش نشان داد هر دو مداخله بر ناامیدی و خودانتقادگری نوجوانان دختر دارای اضطراب اجتماعی مؤثر بودهاند و اثر مداخلهها در طول زمان پایدار بوده است(001/0>p). همچنین یافتهها نشان داد درمان هیجانمدار اثربخشی بیشتری بر کاهش ناامیدی دارد(001/0>p). اما بین اثربخشی دو مداخله بر کاهش خودانتقادی تفاوتی وجود ندارد(01/0<p) .
نتیجه گیری: نتایج این پژوهش میتواند به درمانگران نوجوانان دارای اضطراب اجتماعی در انتخاب آگاهانهتر شیوه درمانی کمک نماید. در این زمینه، ارزیابی سطح ناامیدی راهنمای بالینی مناسبی برای انتخاب نوع درمان خواهد بود.
سابقه و هدف: اضطراب اجتماعی در نوجوانی با مشکلاتی چون افت عملکرد تحصیلی، احساس بیکفایتی، و افزایش افکار منفی همراه است که در صورت تداوم، میتوانند به احساس ناامیدی و درماندگی منجر شوند. هدف پژوهش مقایسه اثربخشی رواندرمانی مثبتنگر و درمان هیجانمدار بر ناامیدی و خودانتقادگری نوجوانان دختر با نشانگان اضطراب اجتماعی بود.
مواد و روشها: این مطالعه یک مطالعه نیمه تجربی سه گروهی با طرح پیشآزمون- پسآزمون و مرحله پیگیری 2 ماهه با گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری شامل نوجوانان دختر متوسطه اول با نشانگان اضطراب اجتماعی مراجعهکننده به مراکز مشاوره آموزش و پرورش شهر کاشان در دی ماه و اسفند ماه سال 1403 بود. با استفاه از روش نمونهگیری هدفمند 45 نفر از نوجوانان دختر انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل(هر گروه 15 نفر) تقسیم شدند. ابزار پژوهش مقیاس سطوح خودانتقادی تامسون و زوروف(2004) و مقیاس ناامیدی بک (1974) بود. گروه آزمایش اول درمان هیجانمدار را در ۸ جلسه 90 دقیقهای و گروه آزمایش دوم رواندرمانی مثبتنگر را در 10 جلسه 75 دقیقهای، هفتهای یکبار دریافت کردند. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر تحلیل شد.
یافتهها: یافتههای پژوهش نشان داد هر دو مداخله بر ناامیدی و خودانتقادگری نوجوانان دختر دارای اضطراب اجتماعی مؤثر بودهاند و اثر مداخلهها در طول زمان پایدار بوده است(001/0>p). همچنین یافتهها نشان داد درمان هیجانمدار اثربخشی بیشتری بر کاهش ناامیدی دارد(001/0>p). اما بین اثربخشی دو مداخله بر کاهش خودانتقادی تفاوتی وجود ندارد(01/0<p) .
نتیجه گیری: نتایج این پژوهش میتواند به درمانگران نوجوانان دارای اضطراب اجتماعی در انتخاب آگاهانهتر شیوه درمانی کمک نماید. در این زمینه، ارزیابی سطح ناامیدی راهنمای بالینی مناسبی برای انتخاب نوع درمان خواهد بود.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
حق تالیف (کپی رایت) برای مولفان محفوظ است.
صاحب امتیاز: دانشگاه علوم پزشکی همدانناشر: انتشارات دانشگاه علوم پزشکی همدان
شماره تماس مجله: 08138380090
شماره تماس ناشر: 08138382022
ایمیل: psj@umsha.ac.ir
