مجله علمی پژوهان، زمستان، در دست انتشار
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- ، afshari_m20@yahoo.com
چکیده: (34 مشاهده)
مقدمه: بدرفتاری با کودکان یک بحران جهانی است و شامل سوء استفاده جسمی، جنسی، عاطفی، غفلت و استثمار میشود. کودکان زیر ۵ سال، به ویژه در مناطق حاشیهای، آسیبپذیرترین گروه هستند و تجربه بدرفتاری میتواند پیامدهای بلندمدت جسمی، روانی و اجتماعی داشته باشد. بنابراین هدف مطالعه حاضر، تعیین شیوع انواع بدرفتاری با کودکان کودک ۲ تا ۵ ساله (جسمی، روانی، غفلت، جنسی و استثمار) توسط مادران ساکن در مناطق حاشیهنشین شهر همدان بود.
مواد و روشها: این مطالعه مقطعی با مشارکت ۵۷۰ مادر دارای کودک ۲ تا ۵ ساله ساکن مناطق حاشیهنشین همدان انجام شد. دادهها با استفاده از پرسشنامهای طراحیشده بر اساس پنج بعد بدرفتاری با کودک شامل بدرفتاری جسمی، بدرفتاری روانی، غفلت، بدرفتاری جنسی و استثمار جمع آوری شد. روایی ابزار توسط متخصصان و پایایی آن توسط مادران تأیید شد. نمونهگیری به روش طبقهای و از مراکز خدمات جامع سلامت و پایگاههای سلامت انجام شد.
یافتهها: یافتهها نشان داد که شایعترین نوع بدرفتاری، بدرفتاری جسمی (۶/۷۹ درصد) بود، پس از آن بدرفتاری روانی (۳/۷۶ درصد)، غفلت (۴/۶۰ درصد)، استثمار (۴/۳۸ درصد) و بدرفتاری جنسی (۹/۲۱ درصد) گزارش شد. همچنین جنسیت پسر با کاهش احتمال استثمار و قومیت ترک مادر با افزایش آن مرتبط بود. دریافت آموزش مادر تنها عامل محافظتی در برابر بدرفتاری جسمی بود. در بدرفتاری روانی، تحصیلات دیپلم و مشاهده بدرفتاری در اطرافیان با افزایش خطر همراه بودند، در حالیکه آموزش مادر اثر محافظتی داشت.
نتیجهگیری: نتایج نشان داد بدرفتاری با کودکان در مناطق حاشیهنشین همدان، بهویژه در شکل جسمی و روانی، شیوع بالایی دارد. توجه به عوامل جمعیتشناختی و زمینه ای میتواند در پیشگیری از بدرفتاری با کودکان مؤثر باشد. این یافتهها میتواند مبنایی برای مداخلات آموزشی و سیاستگذاریهای حمایتی در مناطق کمبرخوردار قرار گیرد.
مواد و روشها: این مطالعه مقطعی با مشارکت ۵۷۰ مادر دارای کودک ۲ تا ۵ ساله ساکن مناطق حاشیهنشین همدان انجام شد. دادهها با استفاده از پرسشنامهای طراحیشده بر اساس پنج بعد بدرفتاری با کودک شامل بدرفتاری جسمی، بدرفتاری روانی، غفلت، بدرفتاری جنسی و استثمار جمع آوری شد. روایی ابزار توسط متخصصان و پایایی آن توسط مادران تأیید شد. نمونهگیری به روش طبقهای و از مراکز خدمات جامع سلامت و پایگاههای سلامت انجام شد.
یافتهها: یافتهها نشان داد که شایعترین نوع بدرفتاری، بدرفتاری جسمی (۶/۷۹ درصد) بود، پس از آن بدرفتاری روانی (۳/۷۶ درصد)، غفلت (۴/۶۰ درصد)، استثمار (۴/۳۸ درصد) و بدرفتاری جنسی (۹/۲۱ درصد) گزارش شد. همچنین جنسیت پسر با کاهش احتمال استثمار و قومیت ترک مادر با افزایش آن مرتبط بود. دریافت آموزش مادر تنها عامل محافظتی در برابر بدرفتاری جسمی بود. در بدرفتاری روانی، تحصیلات دیپلم و مشاهده بدرفتاری در اطرافیان با افزایش خطر همراه بودند، در حالیکه آموزش مادر اثر محافظتی داشت.
نتیجهگیری: نتایج نشان داد بدرفتاری با کودکان در مناطق حاشیهنشین همدان، بهویژه در شکل جسمی و روانی، شیوع بالایی دارد. توجه به عوامل جمعیتشناختی و زمینه ای میتواند در پیشگیری از بدرفتاری با کودکان مؤثر باشد. این یافتهها میتواند مبنایی برای مداخلات آموزشی و سیاستگذاریهای حمایتی در مناطق کمبرخوردار قرار گیرد.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |